Мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳияи Шаҳристон

Авг04

Экстремизм ва терроризм мушкилот ва дурнамои мубориза ба онҳо

Экстремизм ва терроризм мушкилот ва дурнамои мубориза ба онҳо

Вобаста ба вазъияте, ки имрӯз дар ҷаҳон ба амал омадааст, яке аз самтҳои афзалиятноки сиёсати сарони давлатҳо, ин мубориза бар зидди экстремизм  ва терроризм мебошад.

Имрӯзҳо дар гӯшаҳои гуногуни олам милионҳо нафар гирифтори хавфу таҳдид ва оташи ҷангу низоъҳо гардиданд ва зуҳуроти терроризму экстремизм ба хатари бесобиқаи ҷаҳони табдил ёфта, оқибатҳои фоҷиабарори дарозмуддати  ҷамъиятиву сиёсӣ ва маънавиро ба бор меорад. Дар зарфи солҳои охир зиёда аз 100 мамлакати дунё ҳадафи амалҳои харобкоронаи террористон қарор гирифта, бар асари ҳамалҳои террористӣ садҳо ҳазор нафар аҳолии осоишта ба ҳалокат расиданд.

Шаклҳои зиёди экстремизм ва терроризм ба монанди: сиёсӣ, миллатгароиӣ, динӣ, наврасон ва ҷавонон, экологӣ, зиддиҷаҳонишавӣ, бо ҳам мепайванданд.

Сабаҳои пайдошавии экстремизм ва терроризм мисли шаклҳои он гуногун аст. Ин сабабҳоро чунин метавон  дарҷ кард:

  • Сатҳи пасти дониши динӣ ва дунявӣ
  • Моддӣ
  • маънави
  • Хоҳиши табадулот ва норозигӣ аз вазъи воқеӣ
  • Пайдо намудани завқ ва фаъолияти нав
  • Ҷой доштани камбудиҳо дар тарбияи оилавӣ
  • Коҳиш ёфтани сатҳи зиндагӣ
  • Хусумати шахсии роҳбарони ҳизбҳои сиёсӣ байни шахсиятҳои сиёсӣ
  • Поймол намудани ҳуқуқҳои динӣ ва этникӣ
  • Дар сатҳи паст қарор доштани фарҳанги иттилоотӣ
  • Фаъолияти динии мубаллиғони хориҷи ва ғайраҳо

Имрӯз дар як қатор далатҳо ҷангҳои харобиовар идома дошта, боиси афзоиши шумораи фирориёни иҷборӣ, бекорӣ, гуруснагӣ ва шиддат  гирифтани проблемаҳои дигари иҷтимоӣ гардиданд. Терроризм ва экстремизм беш аз ҳарвақта авҷ гирифта, ба оқибатҳои даҳшатбору бераҳмонаи худ ба проблемаи ҷиддитарини инсоният дар асри бисту як табдил ёфтаааст.

Пас аз пош хурдани Иттиҳоди Шӯравӣ дар кишварҳои мустақили минтақаи Осиёи Марказӣ, фазои холи идеологӣ ба вуҷуд оад ва дар байни мардум бештар равияҳои гуногуни дини рӯ ба афзоиш ёфт.

Пешвои миллат  бо ёдоварӣ аз солҳои ҷанги таҳмиллии шаҳрвандӣ таъкид доштанд, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон аввали солҳои 90- уми асри гузашта, ҳанӯз дар ошози Истиқлолияи давлатӣ ҳадафи амалҳои террористиву экстремизм қарор гирифт. Дар он айём ниҳодҳои терроризми байналмиллалӣ ва экстремистон кишвари моро ба саҳнаи озмоиши қудрати маргбори худ ва ҳадафи ғайразҳои зиддиинсонӣ тадбил дода буданд. Он замон Тоҷикистон ба ҳамаи ҳодисаҳои фоҷиаборе , ки ирӯзҳо дар Ироқу  Суиря,  Яману Афғонистон мушоҳида мешаванд, рӯ ба рӯ шуда буд.

Аз оғози ба даст овардани Истиқлолияти давлатӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон ба яке аз масъалаҳои муҳим ба монанди таъмини амнияти минтақавӣ ва милӣ дучор гардид. Авҷи хатари экстремизм ва терроризм ин ҳодисаи марбут ба ҷанги шаҳрванди дар кишвари мо дар солҳои 1992-1997 мебошанд.

Ҳанӯз афзоиши ҷиноятҳои дорои хусусияти террорист ва экстремистӣ, фаъолшавии унсурҳои тундарву ифротгаро, хатари ҷалби ҷавонон ба сафи созмонҳои террористиву экстремистӣ ва иштироки онҳо дар низоъҳои мусаллаҳонаи давлатҳои хориҷӣ вуҷуд доранд. Ин воқеъият аз мо тақозо менамояд, ки корҳои пешгирӣ ва фаҳмондадиҳиро дар ин самт ҳамоно тавқият бахшем.

Навгонихо ( 04.08.2018 04:21 )
 
Июл31

Ҳеҷ қулфе нест дар бозори имкон бе калид.

Ҳеҷ  қулфе  нест  дар  бозори  имкон  бе  калид.

Орому осуда хобидани кӯдакон, табассуми модарон, осоиштагии бибиёну бобоён ин сараввал тинҷии давлатӣ соҳибистиқлоли мо Тоҷикистон мебошад,

Тинҷи ва оромӣ неъмати бебаҳост ва ба қадри ин неъмати бебаҳо расидан қарзи шаҳрвандии ҳар яки мост. Ҳар яки неъматҳое, ки дар ин ҷаҳон мо ба даст меорем, сараввал ба тинҷӣ ва осудагии ҷомеа вобастагии қавїӣ дорад. Аз ин сабаб аз замонҳои қадим то ин ҷониб ҳар як халқу миллат барои ба даст овардани тинҷиву осудагии хеш молу ҷони худро дареғ намедоштанд.

Аммо дар замони муосир воъеаҳои рухдодаистода,  нишон медиҳад, ки барои баъзе аз мамлакатҳо тинҷӣ ва осудагӣ орзуи деринаи ин мамлакатҳо мебошад. Имрӯзҳо дар бархе аз кишварҳои ҷаҳони ислом, хусусан давлатҳои арабӣ- Сурия, Ироқ, Яман, инчунин Афғонистон амалҳои террористӣ содир шуда истодаанд,  ки вазъи сиёсӣ дар ин кишварҳо ноором буда, мардуми осоишта қурбони амалҳои  гурӯҳу ҳаракатҳои  терророристӣ ва ифротӣ гардидаанд. Хусусан зуҳури давлати исломии Ироқу Шом  барои амнияти минтақа ва ҷаҳон  таҳдидҳои навро эҷод сохтааст.

Мутахассисон омилҳои ба тинҷию осудагӣ халалрасонро ҳар гуна маънидод мекунанд, ки яке аз омилҳои вазнинтарин ин экстремизми динӣ ва терроризм ба ҳисоб меравда рўзмарра ба ҳисоб меравад.

Вақтҳои охир ба гурӯҳҳои ифротгаро шомил шудани ҷавонон ва занону духтарон ин дарди ҷонсӯзи миллату  ватан аст. Имрӯзҳо гурӯҳҳои ифротгаро дар тасаввуроти ҷавонони мо тамаддуни исломро нодуруст шарҳ дода, онҳоро ба сӯи фанатизм ва эктремизм ҷалб менамоянд. Бояд ҷавонони мо таълимоти дурусти динро пурра дарк намуда, кӯшиш намоянд, ки фирефтаи ҳар гуна гурӯҳҳои ифротгаро нагарданд. Ҳаминро бояд дониста бошанд, ки дарвоқеъ ҳеҷ гоҳ ба вуқӯъ пайвастани амалҳои террористии ниқоби динидошта, аз ҷумла ниқоби исломидошта, моҳияти динро инъикос карда наметавонад. Ҳар гуна дин, бахусус дини ислом мухолифи амалҳои террористӣ буда, онро ба куллӣ рад менамояд. Террорист, ки  шахси бегуноҳро аз ҳаёт маҳрум месозад, ҳеҷ гоҳ мусалмон буда наметавонад ва куллан зидди ислом аст.

Терроризм зуҳуроти мушкили гуногунҷабҳаи ҳаёти ҷамъиятӣ буда, дорои таърихи чандасра ва хусусиятҳои равиявию даҳшатона мебошад, ки диққати ҷомеаи ҷаҳониро ба худ ҷалб менамояд. Пайдоиши калимаи «террор» дар забони лотинӣ бо ду маъно дарҷ гардидааст:
1. Дар маънои «тарс», «даҳшат»;

2. Дар маънои «предмети тарс», «ваҳмандозандаи ҳолат».

Баъди чунин маънидодкунӣ аниқтараш дар асри 18 калимаи «террор» аз ҷониби олимони фаронсавӣ таҳти омӯзиш қарор дода шуда истилоҳи калимаи «teror» - ро ҳамчун «даҳшат» эътироф намуда, қайд карданд, ки даҳшатро дар таркиш, сӯхтор ва тирпаронӣ дидан мумкин аст.

Экстремизм низ яке аз падидаҳои номатлуби ҳомеа ба ҳисоб рафта, оғоз ва бунёди терроризм мебошад. Дар замони ҳозира шахсоне, ки нияти бад ва ғараз доранд, тавассути ақидаҳои экстремистии худ ҷавононро бо ҳар гуна роњ ба худ ҷалб менамоянд ва то ба «террорист» шудани онҳо оварда мерасонанд.

Яке аз воситаҳои асосии таблиғотии мафҳумҳои экстремистӣ ин «интернет» ба ҳисоб меравад, ки қариб тамоми қишри ҷомеаро фаро гирифтааст.  Нафароне, ки нияти бад доранд ва мехоҳанд, ки ҷавононро ба ин гирдоби даҳшатовар ҳамроҳ намоянд, ҷамъ омада ақидаҳои номатлуби худро «либоси динӣ» пўшонида тавассути шабакаҳои интернетӣ паҳн менамоянд ва ҷавонони гумроҳзадаро ба сўи худ ҷалб менамоянд.

Сабаби дигари ба ин ҳодисаҳои номатлуб гароидани ҷавонон ин бедонишӣ ва бекории онҳо ба ҳисоб меравад, ки оқибат ба кўчагардию оворагӣ ва шомил шудан ба ҳар гуна ҳизбу ҳаракатҳои номатлуб оварда мерасонад.

Мо. Шурои занҳо ва занҳои фаъоли ноҳия ва ҷавонон ҷиҳати пурзўр намудани корҳои таблиғотӣ дар миёни аҳли деҳаҳо, занҳо, ҷавондухтарон  тадбирҳои иловагӣ андешида, дар миёни онҳо суҳбату вохӯриҳо, мусобиқаҳои варзишиву чорабиниҳои фарҳангиро васеъ ба роҳ монда маҳфилҳои маърифатӣ  ташкил ва гузаронида истодаем, то ин ки ҷавонон ба ҳар гуна падидаҳои номатлуб даст назананд.

Дар замони муосир ҷавононро зарур аст, ки якдилиро аз даст надода, бар зидди ҳар гуна ақидаҳои ифротгароӣ мубориза баранд  ва тинҷиву осудагии давлату ҷомеаро пойдор намоянд. Дар ҳамин замина Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, ҳомӣ ва раҳнамои ҷавонон муҳтарам  Эмомалӣ Раҳмон беҳуда таъкид накардаанд, ки «Мубориза бо терроризм ва экстремизм муборизаи муштараки кишварҳои дунёро тақозо менамояд».

 

Шурои занҳои ноҳияи Шаҳристон

 

 

 
Июл30

Гузаштаро фаромӯш набояд кард….

Гузаштаро фаромӯш набояд кард….

Таърих гувоҳ аст. Инсонҳои дурандеш, ҳамеша кӯшиш менамоянд, ки гузаштаи худро фаромӯш нанамоянд. Бубинед, воқеаҳои даҳшатовару хонумонсузи солҳои 90-уми асри гузашта дар кишварамон, маҳз бо ташаббуси ҳамон нафароне ба миён омада буд, ки мехостанд Исломро ба ҷабҳаи сиёсӣ табдил диҳанд. Дар он солҳо як гурўҳ шахсони мансабталош хостанд, ки дар ниқоб дини Исломро истифода намуда, ба мақсадҳои нопоки худ ноил гарданд. Дар ёд дорам, он вақт дар пойтахти кишварамон, шаҳри Душанбе инсонҳои қаториро ба сафи одамон намешумориданд, чун ҳайвони ваҳшие, ки барои ба даст овардани луқмае бо ҳайвонҳои дигар ҳуҷум меоварад, онҳо низ ба мардуми оддӣ чунин рафтор менамуданд. Гурӯҳе дар кучаҳои шаҳр бо ном давлати Исломӣ, мардумро гумроҳ намуда маҷбур месохтанд, ки гуфтаҳои онҳоро иҷро намоянд. Чи тавре, ки баъдан зиндагӣ нишон дод, инчунин бархе аз ҷанговарони мухолифин, иброз доштанд, ки аз хориҷа ба онхо яроқу аслиҳаи ҷангӣ, маблағ, хўрокаву пўшока ва ҳатто ҷанговарони хориҷӣ фиристода мешуданд. Пас саволе ба миён меояд, ки дар мисоли ин кўмакҳо барои мухолифине, ки мехост ҳукумати қонунии кишварро сарнагун созад аз куҷо ва барои чӣ меомаданд? Аз байн рафтани Тоҷикистон хамчун давлат ба манфиати кӣ буд? Чаро он нафароне, ки худро дар ҳамон солҳо руҳониву мусалмони асил метарошиданд мардумро даъват накарданд, ки майдонҳоро тарк намоянд ва ба бетартибиҳо роҳ надиханд? Ба ин нигоҳ накарда, гурӯҳе аз паи нобуд сохтани хазинаҳои давлат талаву тороҷ, корхонаву муассисаҳо, муфлису бекор, мардум саргардону гуруснаву мотамзада  ва Тоҷикистон дар алангаи оташ месўхт. Агар ба гузашта ва имрӯз нигоҳ кунем, дирўзу имрўз собиқ роҳбарони ҲНИТ ва ҳаммаслаконаш бо суханҳои хушку холӣ баромад мекунанд, ки ин ҳама иншогари бадбиниву кина ба ин давлату сарзаминанд. ҲНИТ даъво дорад, ки гуё имзои Созишномаи оштии миллӣ миёни ҳукумати Тоҷикистон ва ҲНИТ ба имзо расида бошад. Аммо тамоми он созмонҳову давлатҳои кафили сулҳ хуб медонанд, ки дар ин созишнома номи ҲНИТ набуда, балки ИНОТ (Иттиҳоди нерўҳои опозитсионии тоҷик) интишор гардидааст. Маълум аст, ки дар ҷумҳурӣ байни ҳизбҳои сиёсӣ, Ҳизби наҳзати исломи Тоҷикистон ягона ҳизбе буд, ки аз рўзҳои аввали ташкилшавӣ ба майдони сиёсат бо мақсадҳои ғаразнок ворид шуда буд. Миёни аҳолии кишвар ҳеҷ вақт обрӯ ва ҷонибдорони худро пайдо карда натавонист ва сабаби ноустуворӣ гардида, аз байн чун селоби печутоб рафт. Таҷриба нишон дод, ки дар фаъолияти ҲНИ ҳолатҳои экстремистӣ, терроризми сиёсӣ, миллатгароӣ, динӣ ва ҷиноӣ равшан зоҳир мегардид. Таърих гувоҳ аст ва имрӯзҳо, қисме аз роҳбарони ин ҳизби мамнӯъ дар мисоли роҳбари он Муҳиддин Кабирӣ берун аз марзи Тоҷикистон бо дастгирӣ ва сарпарастии хоҷагони хориҷӣ ва бо истифода аз ҳар гуна бўҳтон ва танқидҳои беасос ба воситаи нашрия ва шабакаҳои иҷтимоӣ, аз худ дарак медиҳанд. Бо ин рафтору кирдорашон мехоҳанд фазои орому осудаи кишвари азизамонро аз нав халалдор созанд. Вале онҳо ва пайравонашон бояд дарк намоянд, ки сокинони мамлакат аз кирдорҳои разилонаи ин ҳизб дар фоҷиаи ҷанги шаҳрвандӣ ва минбаъд дар замони сулҳу оромӣ воқиф мебошанд. Дар симои он ҳизби иртиҷоӣ — динӣ ва экстремистию террористиро мебинанд, ки мехост бо истифода аз иғво ва дигар амалҳои таҳрибкоронаи хеш ба ҳадафҳои сиёсӣ даст ёбад. Мо миллати куҳанбунёд, фарҳанги володошта боварӣ дорем, ки халқи тоҷик ба мақсадҳои ғаразноки қотилон ва роҳбарони ҲНИ ҷаҳонбинии устувори сиёсии худро муқобил гузошта, дар пуштибонӣ аз сиёсати Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти кишвар Эмомалӣ Раҳмон мавқеъи қавии худро нишон медиҳад. Бо гузашти вақт, таърих ҳама бозиҳои сиёсии пасипардагии Ҳизби наҳзати исломи Тоҷикистон бо роҳбарии Саид Абдуллоҳи Нурӣ, Муҳиддин Кабирӣ ба мардуми шарифи Тоҷикистон ошкор намуд. Ин амалҳои ноҷавонмардонаи бадхоҳони миллати тоҷик бори дигар ба халқу ватан ва ҷаҳониён исбот намуд, ки Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон бо роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати  миллӣ-Пешвои миллат Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, сиёсати сулҳпарваронона, хирадмандона, созандаро пеша гирифта, онро дар амал татбиқ намуда, баҳри зиндагии шоиста, сазовор бо номи миллати куҳанбунёд, ифтихори миллӣ, ҳамеша дар роҳи созандагӣ ҳидоят менамояд.

Навгонихо ( 30.07.2018 06:24 )
 
Июл25

Шукронаи тинҷиву осудагӣ

Шукронаи тинҷиву осудагӣ

Чуноне ки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ- Пешвои миллат, Президенти мамлакат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон гуфтаанд: «Имрӯз терроризм ва экстремизм ҳамчун вабои аср ба амнияти ҷаҳон ва ҳар як сокини сайёра таҳдид карда, барои башарият хатари на камтар аз силоҳи ҳастаиро ба миён овардааст».  Дар ҳақиқат дар Шарқи Наздик, Африқои Шимолӣ ва як қатор кишварҳои Аврупо терроризм ва экстремизм ба хатари аввалиндараҷа табдил ёфта, ҷомеаи ҷаҳониро ба ташвиш андохтааст.

Дар айни замон доманаи фаъолияти созмонҳои террористӣ ва ифротгароӣ торафт васеъ шуда, аз ҷумла дар кишвари ҳамсояи мо- Афғонистон авзои минтақаро мураккаб гардонидааст.

Паст гардонидани шиддати таъсири ҷараёнҳои мазҳабӣ ва ё умуман манъ кардани фаъолияти онҳо дар ҷомеаи имрӯзаи Тоҷикистон ба мақсад мувофиқ аст.

Зеро ки суботу оромии ҷомеа неъмати бузург аст. Дар акси ҳол, таҳмилдиҳандагони муноқишаву муборизаҳо дар амалӣ намудани нақшаҳои нопокашон ба осонӣ комёб мешаванд. Мо бояд зирракии сиёсиро аз даст надиҳем. Вазъи ногувори имрӯзаи Сурия, Ироқ ва Афғонистони ба мо ҳамсоя, ки мардумонашон дар орзӯи сулҳу суботанд, барои мо бояд сабақомӯз бошад.

Имрӯз сокинони кишвар ҷаҳонро бо чашми хирад нигариставу ҳадафу мақсади ТЭТ ҲНИТ ва роҳбарият ва аъзоёни хиёнаткори онро хуб дарк намудаанд.

Онҳо доимо аз пайи нақшаву ниятҳои нопок ва ҷудоихоҳӣ буда, даст ба амалҳои зишту хиёнаткорона мезананд.  Бо ҳар роҳу восита кӯшиш намуда истодаанд, ки бо даъвати хоҷагони хориҷиашон ҷавонони гумроҳро ба ҳар гуна ҳизбу гурӯҳҳои ифротгаро ва ҷангҷӯй ҷалб намудаву чандин оилаҳоро вайрону ашки модарони интизор дар роҳи фарзандро равон намоянд.

Он ҳодисаи хиёнаткоронае, ки аз тарафи собиқ муовини Вазири  мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон Назарзода Абдуҳалим Мирзо, аъзои ТЭТ ҲНИТ бо кӯмаку ҳидоят ва маблағгузории хоҷаҳои хориҷӣ бо мақсади халалдор намудани вазъи ороми кишварамон ва пойдевори сулҳи пойдор ба вуқуъ омад, далели хиёнаткорӣ ва ватанфурӯшии аъзоёни ТЭТ ҲНИТ мебошад.

Имрӯз ҳар як фарди равшанзамир ва хештаншиноси кишварамон ба қадру манзалати сулҳу дӯстӣ, ваҳдату ягонагӣ ва ободониву шукуфоии Тоҷикистон мерасанд. Зеро ваҳдату ягонагии миллати тоҷик, ин қадар ободониву созандагӣ ба осонӣ ба даст наомадааст. Ин ҳама натиҷаи талошу заҳматҳои ҳамешагӣ ва сиёсати хирадмандонаю созандаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти кишвар муҳтарам  Эмомалӣ Раҳмон ва сокинони меҳнатқарини кишвар мебошад. Халалдор кардани чунин муҳити тинҷу ороми кишвар ношукрӣ нисбат ба Ватан - Модар ва пешравиҳои он ҳисоб меёбад.

Роҳбари ТЭТ ҲНИТ ба қадри тинҷиву осӯдагӣ, ба қадри пешравию дастовардҳои Тоҷикистон, ба қадри дастурхони пур аз нозу неъмат, ба қадри осмони софи кишвар, ба қадри шодиву хурсандии модарону хандаҳои беғаши кӯдакон немерасад.

Имрӯзҳо низ роҳбари ТЭТ ҲНИТ олими беамал Муҳиддин Кабирӣ, ки барои ин Ватан ягон кори хайр накардааст дар хориҷа бо роҳбарии хоҷагони хориҷиаш, ки намехоҳанд Тоҷикистони биҳиштосо рӯй ба беҳбудӣ орад ва мардумаш оромона зиндагӣ ба сар баранд, аз пайи амалӣ намудани ҳар гуна амалҳои хиёнаткоронаи тарҳрезишуда мебошанд.  Онҳо ҳеҷ гоҳ ба мақсад намерасанд ва нахоҳанд расид.

Мо тавассути тамошои филми мустанади «Решаҳои ноаён», ки доир ба рафтору аъмоли хоинонаи аъзоёни ТЭТ ҲНИТ мебошад, бори дигар аз нақшаву ниятҳои нопоки аъзоёни ин ҳизби ифротгаро бохабар гардидем.

Тоҷикистон имрӯз Тоҷикистони солҳои 90-уми асри ХХ нест. Имрӯз Тоҷикистони маҳбубамон дорои Артиши миллии пуриқтидор буда, он дар ҳама ҳолат кафили осудагиву оромӣ ва сулҳу ваҳдати миллӣ мебошад. Имрӯз Артиши миллӣ ва дигар мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқ қодиранд, ки пеши роҳи ҳар гуна ҳаракатҳои ғайриқонуниро гирифта, ҷазои  нохалафони миллатро бидиҳанд.

Лаънат ба хиёнаткорони Ватан, душманони миллати тоҷик, ба роҳбарият, аъзоёни беор ва беномуси ТЭТ ҲНИТ!

Шукронаи Ватани азизу маҳбубамон- Тоҷикистон ва шукронаи Сарвари муаззам ва халқпарвару адолатпеша - Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мекунем, шукрона мекунем, ки чунин Ватану чунин Сарвар дорем.

 

 

 

Сармутахассиси Ҷамоати

деҳоти Бунҷикати

ноҳияи Шаҳристон                          Атҳам Раҳимов

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Навгонихо ( 25.07.2018 10:02 )
 

Шаҳристон