Чоп

Истиқлолият мақсаду мароми ҳар як қавму миллат

Истиқлолият шиносномаи ҳастии давлати комилҳуқуқ ва соҳибихтиёри тоҷикон дар ҷомеаи ҷаҳонист, ки низоми давлатдори, сиёсати дохиливу хориҷи, сиёсати иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии хешро мустақилона пеш мебарад.

Маҳз тавассути Истиқлолият Ҷумхурии Тоҷикистон дар харитаи сиёсии ҷахони имруза ҳамчун давлати соҳибихтиёр, демократӣ, хуқуқбунёнд, дунявӣ ва ягонаи ичтимоӣ шинохта шудааст.

Истиқлолият мақсаду мароми ҳар як қавму миллат аст имруз, ки Худованд чунин неъмати бебаҳоро ба мо миллати тоҷик ато намудааст, ҳар яки моро зарур аст ба кадри ин неъмати бебаҳо, ки бо ҷонисориву каҳрамониҳои фарзандҳои бонангу номуси кишвар ба даст омадааст, расем ва онро чун гавҳараки чашм азизу гироми нигоҳ дорем.

Зеро маҳз дурахшонии имрузу фардои мо аз ин неъмати бебаҳо вобастагии калон дорад.

Бовар дорам, ки 31-солгарди Истиқлоли Ҷумрхурии Тоҷикистонро тамоми мардуми сарбаланди кишвар бо як шукуҳу шаҳомати хоса дар сатҳи баланд ва бо дастовардҳои беназир пешвоз мегиранд.

Поянда бод Истиқлолу озодии мардуми тамаддунофари тоҷик.

Корманди Ҷамоати Бунҷикат       Сулаймонов Т

Муфассал...
 
Чоп

Терроризм ва Экстремизм

Терроризму ифротгароӣ дар ҷаҳони муосир ва фазои иттилоотии он яке аз мавзӯъҳои муҳимтарин ба шумор меравад. Зуҳуроти ниҳоят хатарноки ҷаъмиятию сиёсӣ ва ҷиноятие, ки терроризму экстремизм  ифротгароиро ифода мекунанд, амалҳои террористӣ дар заминаи ҷиноятӣ, зуҳуроти ифротгароии миллатгароӣ, ифротгароии динӣ, ки ба амнияти ҷаҳон ва башарият таҳдиди ҷаҳонишавӣ доранд, имрӯз ба як мушкилии бузург табдил ёфтааст. Дар бисёр кишварҳои ҷаҳон аллакай даҳҳо ҳазор таркишҳои террористӣ  ба вуқӯ пайвастааст.  Силсилаи ҳамлаҳои террористи аз охири солҳои  90-ум дар қаламрави Иёлоти муттаҳидаи Амрико, Русия, Испания, Фирансия ва дигар давлатҳо аз рӯи оқибатҳои худ бесобика аст, нишон дод ки механизмҳои муқовимат бо терроризм дар аксари кишварҳои ҷаҳон ҳоло ба сатҳ ва хусусияти таҳдиди террористӣ муқовимат намекунанд. Дар айни замон, муқовимат ба таркишҳои  террористӣ  вазифаи маҳалли як кишвар  нест ва мушкили воқеан миқиёси ҷаҳони мебошад. Қобили зикр аст, ки терроризм ҳам ба кишварҳои пешрафта  ва ҳам ба кишварҳои дар маҳалаи ислоҳот ва ташаккул қарордошта дахл дошта, ба амнияти миллӣ хатари азим доранд.

Дар охири асри ХХ ва ибтидои асри ХХ1 ҷаҳон бо афзоиши  ифротгароӣ ва терроризм рӯ ба рӯ шудааст, ки на аз ҷиҳати  муборизаи амалӣ бо ин падидаҳо ва на аз нигоҳи фаҳмиши назариявии онҳо комилан омода нест.

Терроризм ин ҷинояти вазнин аст, ки гурӯҳи муташаккили одамон бо роҳи зӯроварӣ ба ҳадафҳои худ расидан мехоҳанд. Аксаран вақт қурбони терроризм одамони бнгуноҳ, аз ҷумла кӯдакон мешаванд.

Террор тарсонидан, саркӯб кардани мухолифон, зӯроварии  ҷисмонӣ, то ба ҳалокати ҷисмонии одамон бо роҳи содир намудани амалҳои зӯраворӣ масалан (куштор, оташзанӣ, таркишҳо гарвагонгирӣ одамон) мебошад. Аз ин рӯ, терроризм яке аз шаклҳои ифротгароӣ мебошад. Калимаи “террор” дар лотини маънои “даҳшат”- ро тарсонидан ба ҳукми қатл, куштор ва ҳама даҳшатҳои ифротгароӣ дорад. Террористон одамони бенияоят бераҳм ҳастанд, ки мехоҳанд бо ҳар роҳ моро тарсонанд, одамонро ба гаравгон мегиранд дар ҷойҳои серодам таркиш мекунанд, силоҳ ба кор мебаранд.

Нозири сомонаи

Ҷамоати деҳоти Шаҳристон

 

Қобилзода Сабзинаи Қобил

Муфассал...
 
Сахифаи 12 аз 93