“Имрӯз хонаи обод дорем мо”

Инсоният истилоҳи ҷангро намепарастад, дӯст намедорад ва ҳатто кӯшиш ба харҷ медиҳад, ки ин истилоҳи шумро ба забон наорад. Ин истилоҳ тороҷгари манзилҳои обод, шаҳру деҳаҳои гулафшон ва давлатҳои рӯ ба тараққист. Ин вабо аст, бало аст, ки ногаҳон бар сари мардуми орому осоишта мисли чанголҳои деви сиёҳ расида, маконҳоро хароб, дилҳоро озурдаву пур аз ғам, фарзандонро дар ҳасрати рӯи падару модар, хешу ақрабо, волидонро дар фироқи фарзанд ва азизони гумгашта ҷигаркабоб месозад. Охир, кадом ҷанг хонаҳоро обод, маҳаллаҳоро шукуфон ва дилҳоро шод карда буд? Ҷанг бадбахтӣ ва саргардониҳои зиёдеро ба бор меорад.