Истиқлолиятро чун гавҳараки чашм ҳифз намоем.
Истиқлолият неъмати бебаҳо, мояи ифтихор, манбаи худшиносӣ, сарчашмаи нерӯбахш ва омили бунёдии таҳкиму тақвияти пояҳои давлатдории миллии мо мебошад. Маҳз истиқлолият имконият фароҳам овард, ки мардуми Тоҷикистон тақдири худро ба даст гирифта, роҳи пешрафти минбаъда ва сарнавишти ояндаи сарзамини аҷдодии хешро мустақилона интихоб намоянд.
Аз ин лиҳоз, ҳар фарди бонагу номуси кишвар бояд ба қадри ин неъмати бебаҳо расад ва барои ҳимояи ин дастоварди бузурги таърихӣ ҳамеша омода бошад.
Муҳимтарин вазифаи шаҳрвандӣ ва қарзи фарзандии ҳар як сокини мамлакат, бахусус, мо ҷавонон аз он иборат аст, ки Тоҷикистони азизамонро сидқан дӯст дорем ва онро чун гавҳараки чашм ҳифз намоем.
Мутахассиси пешбари шуъбаи
рушди иҷтимоӣ ва робита бо Алиҷонзода Г.Ф
ҷомеаи дастгоҳи раиси ноҳия

.jpg)